Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z praktyki kierownika produkcji

24 października 2018

NR 46 (Sierpień 2018)

Networking
jak budować sieć kontaktów w nowej pracy

Jak wykorzystać różne formy komunikacji do stworzenia własnej sieci kontaktów, aby szybko odnaleźć się w nowej pracy?

Komunikowanie związane jest bezpośrednio z podstawowymi funkcjami zarządzania, dlatego we współczesnych organizacjach powszechnie występują różne rodzaje i formy komunikowania się. Wiele rozmów podejmowanych przez pracowników nie dotyczy spraw zawodowych, ale równie często o sprawach zawodowych prowadzi się rozmowy nieformalne. W procesie budowania sieci kontaktów najczęściej wykorzystuje się właśnie nieformalne sposoby komunikowania się, których charakter pozwala na nawiązywanie relacji koleżeńskich. Jednak tym, co wyróżnia networking spośród innych form nawiązywania relacji zawodowych, jest utrzymywanie i rozwój długoterminowych działań związanych z budowaniem relacji zawodowych – od oficjalnych kontaktów, poprzez koleżeńskie, a kończąc na przyjacielskich, opartych na wzajemnej odpowiedzialności i zaufaniu.

Sieci komunikacyjne w organizacjach

Ludzie funkcjonują w organizacjach w sposób mniej lub bardziej zorganizowany, w ramach struktur organizacyjnych. Nakładają się na nie sieci komunikacyjne składające się z typowych dla danej struktury kanałów komunikacyjnych, źródeł informacji i odbiorców treści. Ponieważ odzwierciedlają one relacje i powiązania panujące w danej grupie ludzi, bywają przedmiotem badań i analiz. Wiedzę o tym, w jaki sposób pracownicy komunikują się pomiędzy sobą i jakie tworzą grupy, także pod względem składu osobowego, wykorzystuje się później w celu usprawnienia procesów zarządzania i realizacji założeń biznesowych.

Zdefiniowanie sieci pozwala na śledzenie kierunków przepływu informacji i tym samym na optymalizowanie sposobów komunikowania się w organizacji przez reorganizację sieci. Bazując na wiedzy zdobytej na drodze badania, zdecydowanie łatwiej jest również wyłapać punkty krytyczne w praktykowanych systemach komunikacyjnych i podnieść skuteczność informacyjną komunikatów, szybko neutralizując te czynniki, które zakłócają procesy komunikacyjne. Badając sieć, możemy również odkryć nieformalne relacje i zależności w organizacji, co z kolei niewątpliwie ułatwi np. zainicjowanie zmian w systemach komunikowania się, zaprojektowanie nowych kanałów przepływu informacji, a to stanowić będzie znaczne ułatwienie w przeprowadzaniu zmian w organizacji działalności zakładu pracy, ale i usprawni rozwiązywanie konfliktów.

Komunikacja nieformalna

Powstanie równoległego do komunikacji formalnej obiegu informacji o charakterze nieformalnym, który zresztą jest niezależny od zajmowanych stanowisk czy wykonywanych zadań, jest konsekwencją częstych kontaktów pomiędzy pracownikami. Dają one bowiem okazję do nawiązywania różnego rodzaju relacji koleżeńskich. W takich nieformalnych grupach bliższych i dalszych znajomych omawia się nie tylko sprawy niezwiązane bezpośrednio z wykonywaną pracą, ale także to, co dzieje się w firmie i jakie decyzje podejmuje pracodawca.

Czynnikiem dość gwałtownie inicjującym komunikację nieformalną są konflikty, niejasne sytuacje i pojawiające się trudności. Często inicjowanie rozmowy wynika również z wewnętrznych odczuć pracownika, braku pewności siebie, niskiej motywacji, poczucia zagrożenia, ale i w przypadku osiągnięcia sukcesu itd.

Komunikacja nieformalna – powiązania pomiędzy interlokutorami, treści komunikatów i emocje im towarzyszące – może być także odzwierciedleniem nastrojów załogi.

Istotną cechą komunikacji nieformalnej jest to, że niesie ze sobą duże ryzyko zniekształcenia przekazywanych informacji, natomiast brak jest związanych z tym konsekwencji organizacyjnych czy regulaminowych. Owe zniekształcenia mogą wynikać z wad struktury sieci (tab. 1), ale i z faktu, iż osoba przekazująca informację nie dysponuje pełnymi danymi, których raczej domyśla się, a ich nie zna. Często podstawą wygłaszanych sądów są zwykłe plotki lub pogłoski.

Tab. 1. Typowe sieci komunikacyjne w organizacjach wg H.J. Leavitta

Gwiazda 

Jedna, dominująca osoba znajduje się w centrum sieci, natomiast pozostałe umieszczone są na pozycjach peryferyjnych. Ze względu na takie położenie ich wzajemnie kontakty nie są możliwe. Osoba dominująca kontroluje przepływ informacji, ale – paradoksalnie – jest jednocześnie w największym stopniu przyczyną zakłóceń w procesach komunikowania się
Łańcuch 

Proces komunikacyjny nie jest kontrolowany. Istnieje obawa, że osoby znajdujące się na końcu łańcucha otrzymają dane, które uległy zniekształceniu w trakcie ich przekazywania
Okrąg

Strategiczne pozycje każdego członka grupy są jednakowe, ponieważ ten model wyklucza istnienie pozycji centralnej i peryferyjnych. Uczestnicy takiej sieci osiągają najwyższy poziom satysfakcji z pracy
Kokon 

Jest to najbardziej zdecentralizowany sposób komunikowania się ludzi. Przyjmuje się, 
że rozmawiać może każdy z każdym, uczestnicząc tym samym w procesie komunikacji w sposób równoprawny
„Y”  

Informacja pochodzi od osoby zajmującej pozycję peryferyjną. Charakterystyczna dla tej sieci jest częściowa decentralizacja komunikacji. Dzięki dwóm kanałom informacyjnym przekaz jest relatywnie szybszy niż w sieci łańcucha

Opracowanie na podstawie H.J. Leavitt1

Komunikacja nieformal

...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 numerów czasopisma "Menedżer Produkcji"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Dodatkowe dokumenty do pobrania i samodzielnej edycji
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy