Od kilku lat obserwujemy wyraźne przesunięcie w tym, jak definiujemy skuteczne przywództwo. Model, który przez dekady dominował w organizacjach, oparty na sile decyzyjnej, kontroli, hierarchii i odporności, przestaje wystarczać. Nie dlatego, że był zły, ale dlatego, że powstał na inne czasy, Na epokę stabilności, przewidywalnych rynków, jasno zdefiniowanych ról i mniejszej złożoności relacji międzyludzkich w pracy.
Dział: Felieton
Dlaczego w tej samej organizacji jedni liderzy potrafią uruchamiać zmiany, a inni pozostają jedynie komentatorami wydarzeń? Często nie chodzi o kompetencje ani doświadczenie. Decydujące okazuje się coś mniej uchwytnego – sprawczość, czyli zdolność do nadawania kierunku działaniom mimo niepewności i ograniczeń. To właśnie ona sprawia, że w jednych zespołach problemy zamieniają się w działania, a w innych w kolejne analizy i spotkania.
NA SPOTKANIACH BUDŻETOWYCH ZAWSZE JEST TEN MOMENT CISZY. TAKI, W KTÓRYM WSZYSCY JUŻ POWIEDZIELI SWOJE, ARKUSZE SIĘ ZGADZAJĄ, LICZBY SĄ ZNANE. MOI KOLEDZY – INŻYNIEROWIE PROCESU – SIEDZĄ SPOKOJNIE. MAJĄ SWOJE LINIE. STAŁE. PRZEWIDYWALNE. Z HISTORIĄ.
Warren Buffett powiedział kiedyś: „Nie ma znaczenia, jak mocno wiosłujesz, jeśli siedzisz w złej łodzi”. I choć mówił o inwestowaniu, to trudno mi nie widzieć w tym zdaniu głębokiej prawdy o naszej codzienności przemysłowej – Pracy, rekrutacji i postanowieniach noworocznych. Bo właśnie pod koniec roku wielu z nas zaczyna się rozglądać za nową „łódką”. Jedni chcą odpłynąć od szefa, inni od korporacji, jeszcze inni od aktualnej wersji siebie.
Są takie chwile w karierze, gdy czujesz się jak wszechwiedzący prorok. Jedną z nich jest dzień, w którym Twój roczny budżet zostaje zatwierdzony. Pamiętam ten dreszcz emocji, gdy na rozmowach rekrutacyjnych wybrzmiewało z moich ust: „Pracuję na budżetach”. Brzmiało to dumnie, jakbyśmy byli nie tyle planistami, ile kapłanami finansowego ładu. A co dopiero w firmie produkcyjnej, gdzie każde zero i każdy przecinek mają swoje miejsce.
Koniec czerwca. W powietrzu unosi się zapach świeżo ściętej trawy, grilla i edukacyjnych rozczarowań. Dzieci odbierają świadectwa – jedni z paskiem, inni z ulgą. Nauczyciele kolejny raz dziękują Bogu za dotrwanie do końca. Dla niektórych to był rok ciężkiej pracy. Dla innych – rok prześlizgiwania się. Trochę ściąg, trochę AI, trochę „będzie dobrze”.
Wchodzisz na halę. Słychać maszyny, światło miga, wózek przejeżdża niebezpiecznie blisko palców. Normalny dzień w pracy. Jednak to nie maszyny są dziś najbardziej rozgrzane – tylko Ty i prawdopodobnie za chwilę Twój zespół. Plan napięty, zamówienie opóźnione, a ktoś z utrzymania ruchu znów zniknął w tajemniczych okolicznościach dokładnie wtedy, gdy był najbardziej potrzebny przy maszynach. Produkcja, jak zwykle, jedzie na oparach – a Ty, menedżer tej całej operacji, resztkami sił powstrzymujesz się przed eksplozją.
Gdy w firmie pojawia się hasło „Wdrażamy ISO 9001!”, reakcje są różne. Dział jakości się cieszy (bo będą mieli haki na produkcję), inżynierowie wzruszają ramionami („znowu coś wymyślili”), a produkcja... no cóż, produkcja od razu pyta: „Ale to oznacza, że teraz trzeba będzie robić więcej papierów?”.
