Kto stoi za guzikiem, który zatrzymuje linię?
Ta rozbieżność między tym, kto na papierze odpowiada za decyzje, a tym, kto je realnie podejmuje w danej sekundzie, jest jednym z najsłabiej opisanych, a jednocześnie najbardziej kosztownych zjawisk w zarządzaniu produkcją. Warto się jej przyjrzeć nie dlatego, że to ciekawostka socjologiczna, tylko dlatego, że od jej zrozumienia zależy, czy organizacja rozwija się w sposób przewidywalny, czy raczej funkcjonuje dzięki serii improwizacji, które akurat się udały.
Podobne sceny rozgrywają się codziennie w wielu zakładach – przy liniach pakujących, przy prasach, przy taśmach montażowych. Różnią się detalem, ale mechanizm jest ten sam: ktoś musi zareagować szybciej, niż pozwala na to formalna droga decyzyjna. Im więcej takich momentów uzbiera się w historii danej organizacji, tym wyraźniej widać, że proces decyzyjny na produkcji ma dwie warstwy – tę widoczną w dokumentach i tę, która faktycznie determinuje wynik zmiany. Zrozumienie różnicy między nimi to punkt wyjścia do świadomego zarządzania, a nie tylko administrowania schematem organizacyjnym.
REKLAMA
Formalna struktura decyzyjna, czyli jak to wygląda „na papierze”
Każda firma produkcyjna ma schemat organizacyjny. Skrzynki, strzałki, tytuły stanowisk – dyrektor operacyjny, kierownik produkcji, brygadzista, operator. Ten obraz jest potrzebny i w wielu sytuacjach działa dokładnie tak, jak powinien. Problem zaczyna się wtedy, gdy zaczynamy traktować schemat jako opis rzeczywistości, a nie jako jej uproszczony model.
Hierarchia i zakresy
...Pozostałe 90% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów
- 6 numerów czasopisma "Menedżer Produkcji"
- Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
- Dodatkowe dokumenty do pobrania i samodzielnej edycji
- ...i wiele więcej!
