Ludzie nie są zasobem odnawialnym. Kiedy zostaje się po godzinach, jakby to było normalne

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem tę scenę, nie zrobiła na mnie szczególnego wrażenia. Ktoś zostaje – zdarza się, normalka, część roboty. Dopiero z czasem zacząłem rozumieć, że ta scena powtarza się codziennie. Że sylwetki są różne, ale historia – ta sama. I że to, co wygląda jak zaangażowanie, bywa po prostu wyczerpaniem, które nie ma już odwrotu.
Od tego obrazu warto zacząć rozmowę o przeciążeniu w produkcji.

Plan dowieziony. Ludzie – zawiedzeni 

Plan, który ostatnio matematycznie się zgadzał, ale nie uwzględniał śrubki M6, którą Krzysiek musiał najpierw zeskanować w magazynie. Łożysko, które Jarek zgłosił – tyle że zbyt cicho, żeby ktokolwiek faktycznie to usłyszał. System reagujący tylko na sygnały, które do niego dotrą. Reszta – formalnie nie istnieje.
Wchodzę na halę i szukam czegoś innego. Nie problemu technicznego. Nie odchylenia w OEE. Widzę ludzi. I zaczynam rozumieć, że największym wąskim gardłem w produkcji nie są ani maszyny, ani procesy. To są przeciążeni ludzie, którzy nie mówią, że są przeciążeni. I to zdanie – choć brzmi jak komplement pod adresem ich odporności – jest w gruncie rzeczy diagnozą poważnego problemu.

Liczby się zgadzają. Coś jednak nie gra

Paweł stoi przy tablicy z tabletem. OEE na poziomie 78%. Realizacja planu: 94%. Zlecenia w toku: trzy. Prawie wszystko zielone. Kiwa głową z tym charakterystycznym spokojem kogoś, kto widzi liczby i wyciąga z nich jedyny logiczny wniosek: na razie jest dobrze.

Wchodzę na halę i widzę coś innego

Anka, która zwykle ma coś do powiedzenia przy każdej okazji, dzisiaj tylko zapisuje. Nie pyta. Nie komentuje. Siedzi nad notesem i podkreśla coś niebieskim długopisem – jakby w tym podkreślaniu szukała odpowiedzi, których nie ma w danych. Mirek nie skomentował ani jednego planu przez całe przedpołudnie. Mirek, który zawsze ma coś do powiedzenia – choćby jednym uniesieniem brwi, jednym „aha” wypowiedzianym tonem mówiącym wszystko – dziś milczy. Pije kawę, patrzy na halę i milczy. To nie jest spokój kogoś, kto ma wszystko pod kontrolą. To jest cisza kogoś, kto przestał wierzyć, że mówienie cokolwiek zmieni.

Wskaźniki mówią jedno. Hala mówi drugie. I to nie jest rzadkość – t...